«...... δι' ἐγκρατείας ἑτοιμασθῶμεν πρὸς μετουσίαν, τῆς ἐν τῇ Σιὼν δεσποτικῆς ἱερουργίας, διὰ δακρύων προκαθαρθῶμεν τοῦ ἐν αὐτῇ Θείου Νιπτῆρος,  ......

........ παρασκευασθῶμεν εἰς προσκύνησιν τοῦ Σταυροῦ, καὶ τῆς Ἐγέρσεως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, βοῶντες πρὸς Aὐτόν, Μὴ καταισχύνης ἡμᾶς, ἀπὸ τῆς προσδοκίας ἡμῶν φιλάνθρωπε».

 

Οἱ παραπάνω στίχοι, ἀπὸ τὸ ἀπόστιχο ποὺ ψάλλεται κατὰ τὸν ἑσπερινὸ τῆς Τρίτης τῆς Τυρινῆς, συμπυκνώνουν τὸ νόημα  τῆς ἀγωνιστικῆς προσπάθειας, τὸν σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖο αὐτὴ καταβάλλεται καὶ προσδιορίζουν τὴν αἰτία τῆς ἀνθρώπινης προσδοκίας μέσα στὸν λειτουργικὸ χρόνο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.          

Γίνεται φανερὸ πὼς σκοπὸς τῆς Σαρακοστῆς εἶναι ἡ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν αἰώνια ζωή. Μετοχὴ ποὺ προϋποθέτει ἐνσυνείδητη διάθεση, ὁλοπρόθυμη ἄσκηση καὶ ἐπίμονη ὑπομονή. Οἱ ἀρετὲς αὐτὲς εἶναι τὰ ἀνθρώπινα χαρίσματα. Δῶρα τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς τὰ ἔδωσε γιὰ νὰ τὰ αὐξήσουμε καὶ νὰ τὰ πολλαπλασιάσουμε.

Ἡ ἁμαρτία γίνεται ἐμπόδιο στὴν ἄσκηση αὐτὴ καὶ φραγμὸς στὴν ἀποτελεσματικότητά της. Τὴν ἐμπλοκὴ στὴν ἁμαρτία ὑπερβαίνει ὁ ἄνθρωπος μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Προσευχὴ εἶναι ἡ κοινωνία μας μὲ τὸν Θεό, καὶ νηστεία ἡ ἄρνηση ὑποταγῆς μας στὶς διαθέσεις τῆς φθαρτῆς φύσεώς μας.

Στὴν προσπάθεια αὐτή, ποὺ δὲν εἶναι εὔκολη, δὲν εἴμαστε μόνοι. Μᾶς ἐκπαιδεύουν ὅσοι ἀπέδειξαν ὅτι ἔχουν ἐμπειρία στὴν τέχνη τῆς ἐπιστράτευσης τῶν πνευματικῶν δυνάμεων, δηλαδὴ τὰ νέφη τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ τὰ πλήθη τῶν ὁσίων μοναχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ παρότρυνση τοῦ Κυρίου «Θαρσεῖτε. Ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄ 33) γίνεται ἀψευδὴς βεβαίωση τῆς δυνατότητος ποὺ ἔχουμε νὰ μεταβάλουμε τὸν ἀνθρώπινο χρόνο τῆς Σαρακοστῆς σὲ ἀληθινὴ πνοὴ καὶ αἰώνια ζωή, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε.

 ἀρχιμ. Ἱερόθεος Καλογερόπουλος
Πρωτοσύγκελλος Ἱ. Μ. Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς

 

Μὲ τὴν ὕψωση τοῦ Τιμίου Ξύλου τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, στὸ ξεκίνημα κάθε νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ Ἐκκλησία διασαφηνίζει τὴν γνησιότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν ὀρθοπραξία τῶν ἐκδηλώσεων τῆς θρησκευτικότητας τοῦ ἀνθρώπου, τονίζοντας τὸν βαθύτερο σκοπὸ τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν, ποὺ εἶναι ἡ ἀνάσταση διὰ τοῦ σταυροῦ, ἐνῶ παράλληλα προσδιορίζει τὴν ποιότητα τῆς προσπάθειας ποὺ πρέπει νὰ καταβληθεῖ στὴν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ στόχου.

Ὁ Χριστὸς ποὺ «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β, 4) κληρονομεῖ στὸ πλάσμα Του, μέσα στὴν ἱστορία, τὴ ζωὴ τοῦ Σταυροῦ Του. Ἔκτοτε ἡ αὐθεντικότητα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως κρύβεται στὴ φύση τοῦ Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος γίνεται τὸ μέτρο καὶ τὸ κριτήριο τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς ἀλλὰ καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου.

Διά τοῦ Σταυροῦ καταξιώνεται τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἐπειδὴ κερδίζει τὴν νίκη κατὰ τοῦ θανάτου καὶ ἀποκαθίσταται στὴν ἀρχική του δόξα. Ἔτσι, ὁ Σταυρὸς γίνεται ὁ τρόπος μέσα ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀποκαλύπτεται ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ παράλληλα ὁ τόπος μέσα στὸν ὁποῖον ἀπελευθερώνεται καὶ διασώζεται ὁ ἄνθρωπος.

Ἡ καύχηση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου», ἀποτελεῖ, στὰ πλαίσια τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου, αἰώνια προτροπὴ γιὰ σοφὴ διέξοδο ἀπὸ τὸν δαιμονικὸ ἐγωισμὸ καὶ γιὰ σαφῆ ἀπεμπλοκὴ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ κακοῦ, μὲ σκοπὸ τὴ βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς καταλλαγῆς τοῦ κόσμου.

Στὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἀνάσταση, ἡ σχέση μας μὲ τὸν κόσμο πρέπει νὰ ἐπαληθεύεται ἀπὸ τὸν Παύλειο λόγο « ... ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ... » (Γαλ. στ΄ 14).

ἀρχιμ. Ἱερόθεος Καλογερόπουλος

«...τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, καὶ τοῦ ᾅδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾷς».

(στῖχος ἐκ τῶν ἐγκωμίων τῆς ἀκολουθίας τοῦ ὄρθρου τοῦ Ἁγίου καί Μεγάλου Σαββάτου)

 

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δωρίζει στὸ ἀνθρώπινο γένος τὴν δυνατότητα ὑπέρβασης τῆς τραγικότητας τῆς φθορᾶς καὶ τῆς ὀδύνης τοῦ θανάτου.

Ὁ θάνατος δὲν ἔπαψε ποτὲ νὰ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ὑπαρξιακὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου. Πρόβλημα τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίστηκε διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἀπὸ τὴ λογικὴ μὲ ποικίλους τρόπους, ἀλλὰ μὲ καμμία διέξοδο. Τοποθετήθηκε σὲ πολλὲς βάσεις, ἀλλὰ δὲν στηρίχθηκε σὲ καμμία ὑπέρβαση. Διασκεδάστηκε μὲ ὑλιστικὴ διάθεση, ἀλλὰ μεταβλήθηκε σὲ βαθύτερο πόνο. Θεωρήθηκε τέρμα τῆς ζωῆς, ἀλλὰ δὲν ἀναγνωρίστηκε ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπεισόδιά της. Ὁ θάνατος καταπολεμήθηκε ἀλλὰ δὲν νικήθηκε. Ἐπιχειρήθηκε ἐπιστημονικὰ ἡ καθυστέρησή του, ἀλλὰ δὲν κατορθώθηκε ἡ ἀκύρωσή του. Ἀντιμετωπίστηκε μὲ σεβασμό, μὰ δὲν κατανοήθηκε ἡ συνέχειά του. Ὁ θάνατος προκαλοῦσε πάντα δικαιολογημένο πόνο, ἐπειδὴ ταυτιζόταν μὲ τὴν ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Προσέβαλε τὴν αἰώνια ἀξία του, ἀφάνιζε τὴ μοναδικότητα τῆς ὑπάρξεώς του, ἐνῶ διέκοπτε τὴ δυναμικὴ τῆς δημιουργίας του.

Ἡ ἐμπειρία τοῦ θανάτου βιώθηκε στὴν ἱστορία πρωτόγνωρα, ὅταν ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς «κατῆλθε ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς», γιὰ νὰ καταλύσει τὴ βασιλεία τοῦ ἅδη. Κατῆλθε καὶ «θανάτῳ τὸν θάνατον ὤλεσεν» μεταγγίζοντας τὴ ζωὴ «ἐκ μνημάτων τοὺς θανόντας ἀνιστῶν».

Ἡ Ἐκκλησία, ἔκτοτε, μεταδίδοντας αὐτὴν τὴν καινή ἐμπειρία προτείνει στὸν ἄνθρωπο τὴν πίστη καὶ τὴν ἐκούσια μετοχὴ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ. Αὐτὴ ὁδηγεῖ στὴν ἀθανασία τῆς ἀνθρώπινης φύσης καὶ μεταβάλλει τὸ τέλος σὲ ἀρχή, τὸ θάνατο σὲ ἁπλὸ ἐπεισόδιο, τὴ φθορὰ σὲ ἀθανασία, τὸν πόνο σὲ χαρά, τὴν ἐλπίδα σὲ βεβαιότητα, τὴν ἧττα σὲ νίκη.

 Ἀρχιμ. Ἱερόθεος Καλογερόπουλος
Πρωτοσύγκελλος Ἱ. Μ. Μεσογαίας

 

«Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός . . .»

(κάθισμα ἤχου δ΄, ἐκ τοῦ ὄρθρου τῆς ἑορτῆς)

Πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια καὶ πλέον ἀπὸ ἐκείνη τὴν σωτήρια νύκτα κατὰ τὴν ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ’ ὕψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν», ἀφοῦ «ἐφανερώθη ἐν σαρκὶ» ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ὡς «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καὶ ἐδόθη ἡμῖν» (Ἡσ. Θ΄ 6).

Τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου στὴ  φάτνη τῶν ἀλόγων τοῦ Σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ,  ἑορτάζεται δικαιολογημένα μὲ ἀπερίγραπτη χαρὰ καὶ λαμπροὺς πανηγυρισμοὺς ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐπειδὴ ἔχει βαθύτατες πνευματικὲς διαστάσεις ποὺ ἐπηρεάζουν τὴν πορεία τοῦ γένους της στὴν ἱστορία. Πτωχεύει ὁ Θεὸς «πλούσιος ὤν, ἵνα ἡμεῖς τῇ Ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτίσωμεν» (Β΄ Κορινθ. η΄ 9). Αὐτὴ ἡ συγκατάβασή Του, ἔκανε τὸν ἄνθρωπο κοινωνὸ τῆς Θείας φύσεως.  Ἔκτοτε τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων στὸ πρόσωπο τοῦ Γεννηθέντος Χριστοῦ, γνωρίζει τὸν ἀόρατο καὶ ἀπρόσιτο μέχρι τότε Θεό, ὡς ὁρατὸν καὶ προσιτόν.

Στὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀνθρώπινο γένος συμμετέχει διὰ τῆς Παρθένου Μαρίας, ἡ Ὁποία μὲ τὴν ἐκούσια παράδοσή Της στὸ Θεῖο Θέλημα, γίνεται ἡ πηγὴ τῆς χαρᾶς τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ τρόπος τῆς κοινωνίας τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὴ γῆ.            

 Ὁ τόπος, ὅμως, ὅπου πάντοτε ὁ Χριστὸς Γεννᾶται εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὅταν αὐτὴ ὅσο βρώμικη καὶ ἄν εἶναι προσφέρεται μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ γιὰ νὰ τὴν καταστήσει σκήνωμα τῆς δόξας Του.

                                                                                      ἀρχιμ.  Ἱερόθεος Καλογερόπουλος

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

«Νῦν τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, εἰς πᾶσαν σάρκα ἐκκέχυται· Ἀποστόλων γὰρ χορείας ἀρξάμενον......».  

(ἰδιόμελον τοῦ γ΄ ἤχου τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς)

  

                Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, εἶναι ἡ ἑορτή τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία.

          Κατά τήν ὀρθόδοξη πίστη σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἦταν νά λάβει τό ἀνθρώπινο γένος τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Δι’ Αὐτοῦ ἐντάσσονται οἱ πιστοί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι τό παρατεινόμενο στήν ἱστορία ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μέσα στό ὁποῖο διαιωνίζεται ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

          Ὁ Χριστός ὑποσχόμενος αὐτή τή σωστική δωρεά στόν ἄνθρωπο ἔδωσε σαφῆ ἐντολή στούς μαθητές Του Ἀποστόλους νά παραμείνουν ἑνωμένοι ἀναμένοντες «δύναμιν ἐξ ὕψους» (Λουκ. κδ, 49).

          Ἔτσι, ὅπως μᾶς ἐπιβεβαιώνει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, οἱ Ἀπόστολοι «ἦσαν διά παντός ἐν τῷ Ἱερῷ αἰνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Θεόν» (Λουκ. κδ, 53), ἕως ὅτου τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, κατῆλθε καί κατεφώτισε αὐτούς καί δι’ Αὐτῶν διοχετεύθηκε σέ ὅλη τήν οἰκουμένη.

          Μέ αὐτό τό ἱερό καί ὑπέρλογο σημεῖο ὁλοκληρώθηκε ἡ ἐπαγγελία, ἐπεδήμησε στόν κόσμο ἡ σωτηρία, φωτίστηκε ἡ ἀλήθεια, συμπληρώθηκε ἡ ἐλπίδα καί ἐγκαινιάστηκε ἡ οἰκουμένη.

π.  Ἱερόθεος

Μήνυμα γιὰ τὴ Μ. Τεσσαρακοστή.

«...... δι' ἐγκρατείας ἑτοιμασθῶμεν πρὸς μετουσίαν, τῆς ἐν τῇ Σιὼν δεσποτικῆς ἱερουργίας, διὰ δακρύων προκαθαρθῶμεν τοῦ ἐν αὐτῇ Θείου Νιπτῆρος,  ......

........ παρασκευασθῶμεν εἰς προσκύνησιν τοῦ Σταυροῦ, καὶ τῆς Ἐγέρσεως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, βοῶντες πρός Aὐτόν, Μή καταισχύνης ἡμᾶς, ἀπὸ τῆς προσδοκίας ἡμῶν φιλάνθρωπε».

 

Οἱ παραπάνω στίχοι, ἀπό τό ἀπόστιχο πού ψάλλεται κατά τόν ἑσπερινό τῆς Τρίτης τῆς Τυρινῆς, συμπυκνώνουν τό νόημα  τῆς ἀγωνιστικῆς προσπάθειας, τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο αὐτή καταβάλλεται καί προσδιορίζουν τήν αἰτία τῆς ἀνθρώπινης προσδοκίας μέσα στόν λειτουργικό χρόνο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.          

Γίνεται φανερό πώς σκοπός τῆς Σαρακοστῆς εἶναι ἡ μετοχή τοῦ ἀνθρώπου στήν αἰώνια ζωή. Μετοχή πού προϋποθέτει ἐνσυνείδητη διάθεση, ὁλοπρόθυμη ἄσκηση καί ἐπίμονη ὑπομονή. Οἱ ἀρετές αὐτές εἶναι τά ἀνθρώπινα χαρίσματα. Δῶρα καί γνωρίσματα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς τά ἔδωσε γιά νά τά αὐξήσουμε καί νά τά πολλαπλασιάσουμε.

Ἡ ἁμαρτία γίνεται ἐμπόδιο στήν ἄσκηση αὐτή καί φραγμός στήν ἀποτελεσματικότητά της. Τήν ἐμπλοκή στήν ἁμαρτία ὑπερβαίνει ὁ ἄνθρωπος μέ προσευχή καί νηστεία. Προσευχή εἶναι ἡ κοινωνία μας μέ τόν Θεό, καί νηστεία ἡ ἄρνηση ὑποταγῆς μας στίς διαθέσεις τῆς φθαρτῆς φύσεώς μας.

Στήν προσπάθεια αὐτή, πού δέν εἶναι εὔκολη, δέν εἴμαστε μόνοι. Μᾶς ἐκπαιδεύουν ὅσοι ἀπέδειξαν ὅτι ἔχουν ἐμπειρία στήν τέχνη τῆς ἐπιστράτευσης τῶν πνευματικῶν δυνάμεων, δηλαδή τά νέφη τῶν ἁγίων μαρτύρων καί τά πλήθη τῶν ὁσίων μοναστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ παρότρυνση τοῦ Κυρίου «Θαρσεῖτε. Ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄ 33) γίνεται ἀψευδής βεβαίωση τῆς δυνατότητος πού ἔχουμε νά μεταβάλουμε τόν ἀνθρώπινο χρόνο τῆς Σαρακοστῆς σέ ἀληθινή πνοή καί αἰώνια ζωή.

 ἀρχιμ. Ἱερόθεος Καλογερόπουλος

Μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Πομενάρχου μας γιὰ τὴ νέα ἐκκλησιαστικὴ χρονιά

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πρωτ. 909 Ἀριθμ.    Διεκπ. 508

Σπάτα, 1η Σεπτεμβρίου 2015

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 110^η

Πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανοὺς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
ΘΕΜΑ: «Ἔναρξη  νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους 2015-2016»

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀρχῆς τῆς Ἰνδίκτου, δηλαδὴ τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, σᾶς εὔχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νὰ σᾶς σκεπάζει.

Κάθε ἀρχὴ ἔχει ἀπὸ μόνη της κάτι φωτεινό, τὴν ἐλπίδα γιὰ κάτι καλύτερο γιὰ κάτι ἀληθινό. Γι’ αὐτὸ καὶ κρύβει μέσα της ἕνα αἴσθημα χαρᾶς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὅ,τι καὶ νὰ συμβαίνει γύρω μας, αὐτὴν τὴν ἐλπίδα τὴν ἔχουμε στὸν Χριστὸ καὶ μόνο. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τὴν χάνουμε:«Ἐπὶ τὸν Κύριον ἐλπίδα πᾶς τις κεκτημένος ὑψηλότερός ἐστι πάντων τῶν λυπούντων».

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ κοσμική καθημερινότητα δὲν ἀντανακλᾶ αὐτὸ τὸ φρόνημα. Τὰ τελευταῖα χρόνια ὅλο καὶ σκοτεινιάζει τὸ στερέωμα τῶν ἐπίγειων ἐλπίδων μας. Αὐτὰ τὰ ξεκινήματα μᾶς κουράζουν, ἀκόμη καὶ οἱ γιορτές μᾶς θλίβουν, οὔτε τὶς εὐχές δὲν τὶς πιστεύουμε. Καὶ ἡ φετινὴ ἐκκλησιαστικὴ χρονιὰ ἀρχίζει μὲ ἀρκετὴ ἀναστάτωση καὶ ἀβεβαιότητα στὴν πατρίδα μας καὶ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Ἴσως καὶ μὲ χειρότερες προϋποθέσεις ἀπὸ ἄλλες ἐπίσης δύσκολες χρονιές. Τὶς μέρες αὐτὲς πολλὰ θὰ ἀκουστοῦν, μάλιστα φέτος καὶ μὲ προεκλογικὴ χροιά. Καὶ ἂν αὐτὰ ἀντανακλοῦσαν πραγματικοὺς στόχους, αὐτὸ θὰ ἦταν ὁπωσδήποτε ἐλπιδοφόρο, ἂν ὅμως ἐκφράζουν καιροσκοπικὲς ὑποσχέσεις, ποὺ διαρκῶς διαψεύδονται ἀπὸ τὰ γεγονότα, τότε τὸ ἀδιέξοδο μεγαλώνει.

Τὸ σενάριο εἶναι ὄντως ἀποκαρδιωτικό: βομβαρδισμὸς ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων ποὺ βαθαίνουν ἡ κάθε μία περισσότερο τὸ ἤδη βαθὺ ρῆγμα τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος∙ ἀλλεπάλληλα μνημόνια μακροχρόνιων δεσμεύσεων καὶ διαδοχικῶν ὑποχωρήσεων∙ συνεχεῖς ἐναλλαγὲς καὶ ἀνασχηματισμοὶ προφανῶς ἀποτυχημένων κυβερνήσεων∙ ἀσυνέπεια ὑποσχέσεων∙ βεβιασμένες ψηφίσεις νομοσχεδίων ποὺ καταστρέφουν τὴν ἀσφάλεια, τὸ ἔθνος, τὴν οἰκογένεια, περιθωριοποιοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ καταλύουν τοὺς θεσμούς∙ περιορισμὸς στὶς οἰκονομικὲς συναλλαγές∙ ἐκρηκτικὴ ἀνεργία∙ δραματικὴ ὑπογεννητικότητα∙ μαζικὴ μετανάστευση τοῦ νεανικοῦ δυναμικοῦ τῆς πατρίδας μας∙ μετακινήσεις κατατρομαγμένων προσφύγων ἀπὸ τόπους ἀσύλληπτης δυστυχίας καὶ πολεμικοῦ παραλογισμοῦ στὶς γειτονιές μας∙ ὅλα μαζὶ ἀλλοιώνουν τὸν ἐθνολογικὸ χάρτη καὶ ἀπεργάζονται μὲ πρωτοφανῆ ὁρμὴ τὴν καταστροφὴ τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, κάθε ἰκμάδας πνεύματος σὲ αὐτὸν τὸν τόπο, συντρίβοντας τὴν καθημερινότητα καὶ ἰσοπεδώνοντας τὰ ὁράματα γιὰ τὸ μέλλον. Ὅπως λέγει τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο: «Συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου».

Καὶ τὸ ἐπιστέγασμα ὅλων αὐτῶν ὅτι σὲ λίγες μέρες ὁδηγούμαστε καὶ πάλι στὶς κάλπες εἴτε χωρὶς νὰ καταλαβαίνουμε τὸν λόγο τους εἴτε γιὰ νὰ ψηφίσουμε παραπληροφορημένοι εἴτε γιὰ νὰ ἐκλέξουμε χωρὶς τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιλέξουμε, ἔχοντας νὰ διαλέξουμε μόνον ἀνάμεσα σὲ αὐτὸ ποὺ δὲν ἀξίζει καὶ σὲ αὐτὸ ποὺ δὲν πρέπει. Καὶ τὸ χειρότερο, μέσα σὲ λίγα χρόνια δοκιμάσαμε ὅλες τὶς πολιτικὲς παρατάξεις, αὐτοὶ δὲ ἐπιμένουν νὰ ἀναμασοῦν ἀναλήθειες καὶ νὰ ἀναπαράγουν δικαιολογίες. Συνεχεῖς ἐκλογὲς καὶ καθόλου ἐπιλογές! Δὲν ὑπάρχει πλέον οὔτε ἡγέτης οὔτε ἀξιόπιστη πολιτικὴ πρόταση οὔτε καὶ ἐλπίδα. Διερωτᾶται κανεὶς πῶς ὑπάρχουν ἄνθρωποι σ’ αὐτὴ τῆς χώρα ποὺ θέλουν νὰ κυβερνήσουν καὶ πολίτες ποὺ δέχονται νὰ ψηφίζουν. Καὶ πῶς, παρὰ ταῦτα, ἔχουμε συνέχεια ἐκλογές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες πάντοτε προκύπτουν αὐτοὶ ποὺ νομοτελειακὰ θὰ ἀποτύχουν. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ψῆφο μας!

Ἐμεῖς ὅμως, ἐνῶ θλιβόμαστε, δὲν ἀπογοητευόμαστε. Γιατὶ ὑπάρχει ἡ λύση. Γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐκλογές, μᾶς χρειάζεται ἡ ἑνότητα ὅλων. Καὶ τότε, ὅλοι μαζὶ μποροῦμε. Ἡ λύση δὲν θὰ ἔρθει ἀπὸ ἕνα μόνον κόμμα, ἀλλὰ ἀπὸ ἕναν ἑνωμένο λαό. Καὶ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ χρειάζεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ δική μας ἀλλαγή, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς καὶ φρόνημα. Καὶ μόνον τότε μετὰ βεβαιότητος νὰ ποῦμε ὅτι «δὲν θὰ ἀφήσει ὁ Θεός».

Ἡ ἀναζήτηση τῶν ἐνόχων γι’ αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν πρόκειται νὰ μᾶς γλιτώσει ἀπὸ τὸν κατήφορο. Δὲν εἶναι δυνατὸν μόνον οἱ ἄλλοι νὰ μᾶς φταῖνε εἴτε αὐτοὶ λέγονται Εὐρωπαῖοι, εἴτε τὰ ἄλλα ἀπὸ τὸ δικό μας κόμματα, εἴτε σκοτεινὲς δυνάμεις, εἴτε ἀτυχεῖς συγκυρίες, εἴτε κάποιοι διαπλεκόμενοι, εἴτε ὅτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ μᾶς. Κανεὶς δὲν μᾶς φταίει ποὺ ἀντικαταστήσαμε τὴν ἀριστεία μὲ τὸν ὠχαδερφισμό, τὸν σεβασμὸ μὲ τὸ θράσος, τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀσέβεια καὶ τὸν σκληρὸ ἀθεϊσμό, τὴν εὐγένεια μὲ τὴν ἀλαζονικὴ προκλητικότητα, τὴν ἀγωνιστικότητα μὲ τὴν ὑποτέλεια, τὰ ὁράματα μὲ τὴν ἀδιαφορία, τὴν ἐξουσία μὲ τὴν ἀπαξίωση καὶ τὴ χυδαιότητα, τὸν πολιτισμὸ μὲ τὸν μειονεκτικὸ μιμητισμό, τὴν εὐεργετικότητα μὲ τὴν ἐκμετάλλευση, τὴν παιδεία τοῦ πνεύματος μὲ τὴν ἐκπαίδευση ἐγκεφάλου.

Μαζὶ μὲ τὴ νέα ἐκκλησιαστικὴ χρονιὰ ἀρχίζει καὶ ἡ σχολική. Καὶ ὅπως σὲ κάθε ἀρχὴ προσπαθοῦμε νὰ ἀνιχνεύσουμε βάσιμες ἐλπίδες γιὰ κάτι καλύτερο, ἔτσι καὶ φέτος ἀφήνουμε τὴ σκέψη μας κοντὰ στοὺς γονεῖς καὶ δασκάλους, κοντὰ στὰ παιδιά, μιᾶς καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι ὅτι πολυτιμότερο ἔχουμε στὴ ζωή μας, ἡ δὲ Ἐκκλησία ὅτι ἱερότερο γιὰ νὰ πάρουμε φωτισμὸ καὶ βοήθεια στὸν ἀγῶνα μας γι’ αὐτά.

Μὲ τὴν εὐκαιρία λοιπὸν αὐτήν, ἐπιτρέψτε μου νὰ πῶ ὅτι ὁ μεγάλος ἀσθενὴς δὲν εἶναι βέβαια ἡ οἰκονομία μας, οὔτε ἡ πολιτικὴ σοβαρότητα, οὔτε τὸ κράτος δικαίου, οὔτε ἡ ἄγνοια τῶν ὑπαιτίων, ἀλλὰ εἶναι ἡ παιδεία μας. Παιδεία μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μέσα σὲ φτωχὰ κτήρια, χωρὶς τὰ καλύτερα ἐργαστήρια ἢ γυμναστήρια, ἐνδεχομένως χωρὶς πολλοὺς καθηγητές. Δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ ὑπάρξει χωρὶς πνευματικοὺς καθοδηγητές, χωρὶς ἐμπνευσμένους δασκάλους, χωρὶς ἰδανικά, ἀξίες, σεβασμὸ στὴν ἱστορία, στὴ φύση, χωρὶς καλλιέργεια στὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπου.

Ἂν διδάσκεται μιὰ ἠθικὴ χωρὶς ἦθος, ἂν ἡ τεχνολογία ἔχει πνίξει τὶς καλὲς τέχνες, ἂν ἡ ἀλαζονεία ἔχει ἐρειπώσει τὴν ταπεινότητα, ἂν τὸ συμφέρον ἔχει ἐξαφανίσει τὴ θυσία καὶ τὴν προσφορά, ἂν τὰ λεγόμενα ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ ὁ ὑπεροπτικὸς ὀρθολογισμὸς ἔχουν ἐκδιώξει τὴν ἀνάγκη καὶ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἡ ἐξυπνάδα ἔχει ὑποκαταστήσει τὴ σοφία, ἂν ἡ παιδεία μας φτιάχνει βιολογικὰ ἄτομα μὲ ἐγωιστικὰ δικαιώματα καὶ ὄχι πρόσωπα ποὺ ξέρουν νὰ κοινωνοῦν μεταξύ τους καὶ νὰ ξεπερνοῦν τὴ βαρύτητα τοῦ ἐμπαθοῦς ἐγωκεντρισμοῦ τους, ἂν ὁ κομματικὸς διχασμὸς ἔχει τορπιλίσει κάθε κίνηση συμπόρευσης καὶ ἑνότητας, ἂν τελικὰ δὲν ὑπάρχουν ἄμυνες στὶς παραπάνω προκλήσεις, τότε πράγματι ζοῦμε τὴ μεγαλύτερη κρίση τῆς ἱστορίας μας. Γιατὶ κρίση εἶναι ἡ ἀπώλεια καὶ ἡ καταστροφὴ τῶν ἐλπίδων μας, εἶναι ἡ ἄρνηση τῶν προοπτικῶν, εἶναι ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἀλήθειας ποὺ μεταμορφώνει μὲ τὴν πραγματικότητα στὴν ὁποία παραδίδεσαι, εἶναι ἡ ὑποκατάσταση τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ τίποτα ἢ ἀπὸ τὴν τύχη, εἶναι ὄχι τὸ νὰ βρίσκεσαι στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ τὸ νὰ μὴν θέλεις τὸ φῶς.

Πολλοὶ μιλοῦν γιὰ ἐχθροὺς καὶ τοὺς κατονομάζουν. Ἕνας εἶναι ὁ ἐχθρός μας καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ἑαυτός μας. Δὲν κινδυνεύουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους οὔτε ἀπὸ τοὺς «κακούς» οὔτε ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Κινδυνεύουμε μόνο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Δὲν εἶναι ἀπειλὴ τὸ νὰ νικήσουνε οἱ ἄλλοι. Ἀπειλὴ εἶναι τὸ νὰ ἡττηθοῦμε μόνοι μας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ παροῦσα κρίση κρύβει στὰ σπλάγχνα της μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία. Τὴν εὐκαιρία τῆς ἀφύπνισης καὶ τῆς ἐπιστροφῆς ὅλων μας σὲ αὐτὰ ποὺ εἴχαμε καὶ χάσαμε, σὲ αὐτὰ ποὺ ἀποτελοῦν τὴ μητρικὴ γλῶσσα τοῦ λαοῦ μας καὶ ποὺ τὴν ἀντικαταστήσαμε.

Ἂς γίνουμε στὸ περιβάλλον μας κήρυκες τῆς ἑνότητας, στὸν ἑαυτό μας δάσκαλοι τῆς ἀφύπνισης καὶ στὴν εὐρύτερη ἐκπαιδευτικὴ οἰκογένεια εὐαγγελιστὲς μιᾶς παιδείας γεμάτης, ὄχι βέβαια ἀπὸ ἀπαξιωμένες φλυαρίες οὔτε ἀπὸ ἀσαφεῖς καὶ ἀόριστες ἀνθρωπιστικὲς ἀξίες, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς δοκιμασμένες ἀξίες τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, τῆς χριστιανικῆς παράδοσης καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μας.

Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ ὅλους, ἀδελφοί μου, καὶ νὰ μᾶς φωτίζει.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

---

Πηγή: www.imml.gr

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

«...ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας˙
ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους
καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτὸς...»
 (ἰδιόμ. τοῦ κατανυκτικοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς)

         Μὲ δεδομένη σὲ καθημερινὴ βάση τὴν ἀταξία, τὴν ἀσυναρτησία, τὴν παντοειδῆ ἀδικία, τὸ πυκνὸ σκοτάδι στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ψέμα ποὺ ἀδυνατίζει τὴν ἐλπίδα του, τὴν σαγήνη τῆς φαινομενικότητας ποὺ τὸν ἐκτρέπει ἀπὸ τὴν πορεία του, τὴ δύναμη τῶν ἐπιθυμιῶν τῆς σάρκας ποὺ  ἀποξηραίνουν τὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς του, ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἔρχεται «ὡς καιρὸς»  ἐλπίδας, παρηγοριᾶς καὶ δυνατότητας μετάβασης ἀπὸ τὸν ἀβίωτο βίο στὴ ζωή, ἐπειδὴ τροφοδοτεῖ τὴ βαθύτερη καὶ οὐσιαστικότερη ἀνάγκη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς γιὰ λύτρωση.

       Ἡ παραπάνω ὑμνολογικὴ φράση συμπυκνώνει τὸ νόημα καὶ ὑποδεικνύει τὸν τρόπο αὐτῆς τῆς μετάβασης ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς, ἀπὸ τὸ ψέμα στὴν ἀλήθεια, ἀπὸ τὸ φαίνεσθαι στὸ εἶναι, καὶ ἀπὸ τὴν βιολογικὴ ἐπιβίωση στὴν ὄντως ζωή.

        Ἡ ἁγία Τεσαρακοστὴ εἶναι ἡ πιὸ εὐλογημένη χρονικὴ περίοδος τῆς Ἐκκλησίας, διότι μέσα της καλλιεργεῖται τὸ χάρισμα τῆς μετανοίας, ποὺ καρποφορεῖ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία καὶ λύνει τὰ δεσμὰ ποὺ περιορίζουν τὸν ἄνθρωπο, ἐνῶ ἐνισχύει μὲ δύναμη τὴν ὁλοκάρδια προθυμία γιὰ μετοχὴ στὴν ἄληκτη χαρά. 

       Ἡ χαρὰ ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ὑπέρβασης τῆς ἁμαρτίας, δηλαδὴ τῆς ἀπογύμνωσης τοῦ δικοῦ μας θελήματος καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς, καὶ τῆς ἔνδυσης τῶν ἀρετῶν ποὺ τὶς χρειαζόμαστε ὡς ὅπλα τοῦ φωτός.

    Ἡ χαρά, τέλος, εἶναι ἡ κορύφωση τῆς μετανοίας ὡς ἕνας ἀκατάπαυστα ἀνανεούμενος πνευματικὸς ἀνεφοδιασμὸς ποὺ δίνει νόημα στὴ ζωὴ καὶ τὴν τροφοδοτεῖ μὲ ὑπομονὴ στὴν καθημερινὴ ἄρση τοῦ Σταυροῦ μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς ἀνάστασής της.

ἀρχιμ.  Ἱερόθεος Καλογερόπουλος